PODZIAŁ NA BARWY

zylaki_3287191

Z podziałem na barwy według tarczy rycerskiej, noszono w połowie XIV w. i później cotte darmes uszytą z płótna, w kilku warstwach przeszywanego na wełnie lub wacie jedwabnej lub bawełnianej. Wierzch takiego, ubioru pokrywano tkaniną barwną, często jedwabną, na której widoczne były ściegi łą­czące podkłady tkaniny i watowania. Cotte d’ar mes mogła mieć zwyczajne rękawy lub skrócone; były one szyte także bez rękawów, a powierzchnia tkaniny ubioru zawsze miała wgłębione pręgi pionowego i czasem poziomego przeszywania. Skrócone rękawy w cotte d’armes znane były w la­tach 1365—1374 w Niemczech i noszone na kolczugach.Do najpiękniejszych przykładów dekoracji heraldycznej cotte d’ctrmes należy zabytkowy ubiór ks. Walii Edwarda (zm. w 1376 r.), przechowany w katedrze w Canterbury.

MODA SUKNI KOBIECYCH

pobrane

Znalezione w Herjolfsness suknie kobiece są, pomimo dość grubych samodziałowych tkanin wełnianych, poprawnie modelowane, z klinami poszerzającymi. Tę samą modę sukni kobiecych, obcisłych w górnej części, a luź­nych i równomiernie poszerzonych, spotyka się na zabytkach sztuki włoskiej lat trzydziestych XIII w., np. wytworne suknie dam słuchających muzyki na fresku Tryumf śmierci w Camposanto w Pizie są uszyte z tkanin wzorzystych o luźnym układzie niewielkich rzutów ornamentu. Pomimo zachowania ogólnej modnej sylwety sukni kobiecej spotyka się czasem pewne odmiany w kroju, spowodowane wzorzystością tkaniny, której nie- można swobodnie skroić z poszerzeniem klinami.

DO JAZDY KONNEJ

images

Jedynie dojazdy konnej ubiory dla skrócenia przepasywano. Podobnie jak i we Francji dworskie ubiory męskie szyte były z tkanin sukiennych, jednolitych w barwie lub z domieszką innej barwy w fakturze tkackiej, natomiast modne w XIII w. pasiaste tkaniny wełniane spotyka się we Włoszech na po­czątku XIV w. w ubiorach służby dworskiej i łowieckiej, jak sokolników, muzyków i in. Szyto je bez modnych dodatków z wąskimi rękawami. Dłużej niż we Francji utrzymały się w ubiorach ludzi młodych we Włoszech czepki wiązane pod brodą, noszone nawet pod kapeluszami około połowy  stulecia, gdy we Francji w tym czasie były używane dość rzadko przez ludzi starszych.

MODA NA KAPTURY

Częstym uzupełnieniem męskich ubiorów szytych z barwnego sukna były kaptury, również wy­konane ze sukna. Miały one krój charakterystyczny, z krótkim, prawie nie zwisającym końcem i nie­wielkim kołnierzem rozszerzanym klinami. Od XIII w. rozpoczyna się zwyczaj nakładania kaptura częścią okalającą zwykle twarz. Otwór ten, zwany we Francji ńsagiere,obszywano zwykle msko- włosym futrem i dostosowywano do obwodu głowy. Tak nałożony kaptur dawał różne możliwości ułożenia kołnierza i jego ostrego końca.Moda takich kapturów miała pochodzić z południo­wej Francji, gdzie przyjęła się ze względu na wczesną i ciepłą wiosnę i długą jesień. 

OBUWIE NOSZONE DO UROCZYSTYCH SZAT

Obuwie noszone do uroczystych szat było robione nawet z jedwabnych tkanin, a haf­towane motywy dekoracji przodów naszywano perłami. W zwykłym obu­wiu było kilka odmian skóry: koźlę­ca — barwiona czarno, czerwono lub na ciemny odcień purpury – była przeznaczona na płytkie trzewiki, dochodzące najwyżej do kostek. Do zdobienia wierzchów obuwia stoso­wano ażurową wycinankę ze skóry lub nakładanie aplikacji ze skóry wy- ciętej i naszywanej na tło o barwie kontrastującej z ozdobą. Wyszy­waniem nicią kolorową podkreślano wydłużony kształt tretów, przyjęte było również w dekoracji obuwia stylizowanie na wzór bizan- tyS motywów heraldycznych. Od IX w. była już znana , używana na Zachodzie, pod wpływem mody bizantyńskiej, do wyrobu wy­twornego obuwia skóra safianowa, którą malowano, złocono i zdo­lno motywami wyciskanymi przy pomocy form drewnianych, z wyrobu skór safianowych słynęła Kordoba w Hiszpanii ale spo­sób produkcji i uszlachetnienia skór „kurdybanowych był znany T rozpowszechniony w miastach południowej Francji, szczególnie W Tuluzie i w Montpellier.


DWORSKIE OBUWIE

Dworskie obu­wie campagus, znane z portretu cesarza Justynia­na, różniło się od socci tym, że wycięte na pod­biciu, było wiązane nieco wyżej i bogato zdobione naszyciem rozet z pereł.Bizantyńskie dworskie ubiory męskie i kobiece późnego okresu, uszyte z jedwabnych tkanin, obszywano u dołu złocistymi listwami, ciężki­mi od barwnych kamieni. Ozdobny naszyjnik (zwany maniakion) połączono z dawną szarfą loros w jednolitą całość; często sztywna ta ozdoba spadała na tunikę pasem równej długości z tyłu i z przodu. Tylny pas przerzucano na lewe ramię jak dawny loros. Krańcowe, nieestetyczne przeładowanie klejnotami występuje zwłaszcza w ubiorach XI w. cesarza Romana i jego żony Eudocji (z lat 1068—1071). 

OBUWIE ZNANE Z DZIEŁ SZTUKI

Obuwie okresu późnej starożytności i bizantyńskie znane jest nie tylko z dzieł sztuki, ale również z okazów dobrze zachowanych, pochodzących z wykopalisk w Egipcie, w Panopolis i Antinoe, gdzie oprócz tkanin znaleziono obuwie i pończochy z okresu od około 150 r. aż po połowę IX w.Łodygi papirusu i preparowane odpowiednio liście palmowe były typo­wym egipskim surowcem, służącym do wyrobu obuwia, od prastarych okre­sów Starego i Średniego Państwa. Surowce roślinne przygotowywa­no do wyplatania sandałów przez kolejne moczenie i suszenie dla odsłonięcia czystego włókna, które dzielono, bielono i farbowano na żółto i czerwono (krapem). Nici konopne służyły do łączenia boków i pasków z podeszwą. 

ETRUSKA TUNIKA

Ze względu na wpływy kultury material­nej etruskiej na Rzymian szczególnie ważne są zabytki malarstwa z ubiorami V i IV w. p. n. e., zbliżone do klasycznych ubiorów greckich. Niezbyt szeroka jasna tunika etrus­ka zwykle jest ozdobiona dwoma pionowy­mi paskami naramiennymi purpurowymi na przodzie i tyle ubioru. Sama forma tuniki jest podobna do chitonu klasycznego okresu greckiego, jak również sposób zdo­bienia tuniki barwnymi pasami, utkanymi na zakończeniach odmierzonego na ubiór odcinka tkaniny lub też na całą długość tkaniny po obydwu jej brzegach. Po zeszyciu niezbyt szero­kich dwóch części tkaniny, z pozostawieniem otworów na głowę i ręce, otrzymywano lekką, wygodną tunikę. Podobną w formie tunikę widać na posągu brązowym tzw. oratora etruskiego, okrytą lekkim płaszczem, prototypem togi rzym­skiej. 

Buty Reebok – buty sportowe

W dzisiejszych czasach szczególną popularnością cieszą się buty sportowe. Są one ładne wizualnie, a także wygodne, dzięki swojej konstrukcji oraz coraz to nowszym specjalistycznym systemom, dostosowanym do potrzeb naszych stóp. Znaną marką, która zajmuję się produkcją takich sportowych butów jest marka Reebok. Firma ta w pełni nazywa się Reebok International Limited. Reebok to marka bardzo znana, popularna i prestiżowa. Buty przez nią produkowane również są bardzo popularne, w wielu krajach świata. Od roku 2006 firma Reebok International Limited należy do koncernu niemieckiego – Adidas AG. Niemiecka firma przejęła produkcję butów Reebok. Zajęła się oczywiście także sprzedażą tych butów. Wśród butów marki Reebok wyróżnić możemy buty męskie oraz buty damskie. Reebok produkuje buty sportowe, lecz różnego rodzaju. Na przykład buty do biegania czy też buty do koszykówki. Buty marki Reebok wyróżniają się świetnym stylem i dobrą wytrzymałością. Materiały, z których są wykonane są bardzo dobre. Dlatego warto je kupować.

Nowa biżuteria modułowa

Można łączyć ze sobą kilka elementów, przez co jest bardzo modna nawet przez kilka sezonów. W ten sposób zaoszczędzone pieniądze można zainwestować w jakąś nową parę kolczyków. Jest to więc fantastyczne rozwiązanie. Jednak, oprócz kobiet oczarowanych biżuterią, istnieją również takie, które sobie o niej przypominają dopiero w czasie jakichś ważnych uroczystości, a i to nie zawsze albo w ostatniej chwili. One najczęściej, jeśli w ogóle, to kupują biżuterię bardzo klasyczną. Taką, którą można założyć do wszystkiego. Bardzo często stale noszą ja na sobie, żeby nie robić sobie problemu z codziennym zakładaniem. Warto zauważyć, że na przykład kobieta arabska nigdy, ale to nigdy nie zapomina o biżuterii. Tak naprawdę jest to najczęściej jedyny środek wyrazu, na który taka kobieta może sobie pozwolić w tym męskim świecie. Tylko biżuteria pozwala jej się w jakiś sposób wyróżniać wśród tłumu. Trzeba wiedzieć, że takie kobiety są właściwie osłonięte od stóp do głów. Jedyne, co widać to dłonie. Dlatego właśnie arabskie kobiety bardzo chętnie noszą ciężki złote bransolety i pokaźne złote pierścienie, bo pierścionkiem czegoś tak dużego, po prostu nazwać nie wypada. Nie ma tam żadnego ulubionego koloru. Generalnie chodzi po prostu o to, żeby ta biżuteria jak najbardziej rzucała się wszystkim w oczy. Słowem, im większy pierścień ma kamień szlachetny, tym zwyczajnie jest lepiej.

RĘKAWY ROZSZERZONE W GÓRZE

pobrane (1)

Powtarzają się obok siebie rękawy rozszerzone w górze, zwę­żone od łokcia i zapinane na szereg drobnych guzików, wąskie w całości i również zapinane , rozszerzone nieco i skró­cone niżej łokcia, oraz rękawy zakończone zwisającym, skrojo­nym wąsko płatkiem sukna. Przy krótkich rękawach wi­doczne są innej barwy rękawy ubioru spodniego; w latach trzy­dziestych XIV w. panuje moda skróconych rękawów ze zwisa­jącymi ozdobami z futra lub sukna.Przy męskich ubiorach surcot noszono kaptury najczęściej odrzucone z głowy i ułożone w formie miękkich kołnierzy, po­fałdowanych koło szyi. Jedynie barwa kapturów, od­mienna zawsze od ubioru, lub ozdobne zakończenie ich brze­gów i widoczny zwisający koniec (cornette) zaznacza odrębną część ubioru. Oprócz gładkiego brzegu przy sukiennych ubio­rach spotyka się w 1. poł. XIV w. ozdobne wycinanie brzegów u dołu. 

RÓŻNE ODMIANY PRZEPASEK

pobrane (2)

Różne są odmiany przepasek na włosach dziewcząt, które spotykamy na głów­kach strojnych i pełnych wdzięku posągów kobiecych w rzeźbach katedr francuskich. Powtarzają się one także w iluminowanych rękopisach w połączeniu z cienkimi, przejrzystymi siatkowymi welonami  lub obciskają przejrzyste chustki. Do podróży jedynie używały kobiety w XIII w. i w stuleciu następnym ciemnego kapelusza z niską główką i dość dużymi brzegami, który nakła­dały na włosy ujęte siatką. Do najprostszych okryć głowy należały chusty płócienne, które w XIII w. musiały mieć odcień żółtawy, otrzymywany za pomocą szafranu. Chusty te zarzucano luźnie  lub używano do okrycia głowy dwóch chust , które podkreślały delikatny owal twarzy.Moda w XIII w. występuje na ogół w podobnej formie w krajach Europy zachodniej: we Francji, Flandrii, w Niemczech.

W OBOWIĄZUJĄCYCH ZWYCZAJACH

images (1)

Właściciel sprzedający swą ziemię oddawał w Niemczech nowemu nabywcy swą rękawicę jako gwarancję zawartej umowy i formalne jej potwierdzenie.W zwyczajach obowiązujących rycerzy w po­jedynku rękawiczka była symbolem prawnym.Rzucenie rękawicy przeciwnikowi było wojenną formą zwrotu rękawicy, którą uprzednio otrzy­mano przy zawarciu umowy, i oznaczało chęć lojalnej obrony sprawy z bronią w ręku. Dwaj przeciwnicy składali swe rękawice jako zastaw u arbitra, który miał rozstrzygnąć ich zatarg, dla zaznaczenia, że poddadzą się wyrokowi.Rękawiczkę otrzymaną od damy jako dowód jej uczucia rycerz przypinał na hełmie w czasie turniejów i wyprawy wojennej. Gdy w Pieśni o Rolandzie, spisanej około 1080 r., umierający bohater wznosi ku Bogu swą rękawicę, podkreśla tym całkowitą ofiarę swego życia i rycerskiego honoru.  

ZNACZENIE SYMBOLICZNE

gorset-9

Podkreślić należy również symboliczne znaczenie rękawiczek, związane z systemem feudalnym. Na Zachodzie przyjęło się używanie rękawiczek w wytwornym ubiorze od VII w., gdy zaczęli je no­sić przede wszystkim królowie i biskupi; rękawiczki nabrały znaczenia symbolu władzy i godności. Znaczenie tego symbolu podkreślano zwłaszcza w krajach, w których przyjęło się prawo niemieckie. Rę­kawiczki należały za dynastii Karolingów i cesarzy późniejszych do ubiorów koronacyjnych; w XIII w. sporządzali je i zdobili haftem i perłami rzemieślnicy saraceńscy na Sycylii. Podobnie atrybutem wła­dzy stały się rękawiczki we Francji i w Anglii. Przy udzielaniu lenna wasalowi wręczano rękawiczki,również przy nadawaniu pewnych przywilejów miastom, jak odbywanie jarmarków lub bicie monet, panował zwyczaj posyłania rękawic.

PIĘKNE RĘKAWICZKI

pobrane (3)

Szyli je rękawicznicy zrzeszeni w cechach francuskich już około 1190 r., używając jako surowców różnych skór starannie wyprawianych. W innych krajach, jak w Niemczech, Austrii, a później i w Polsce, rękawiczki robili jako uboczny produkt wytwórcy kaletek, woreczków, pa­sów i innych wyrobów ze skóry. Szczególnie częste są wzmianki o użyciu jeleniej skóry, a nawet bawolej przy grubych rękawicach nakładanych do polowania ze sokołem, koniecznych dla myśli­wego, gdy ptak siedzący na dłoni zrywał się do lotu. Na zimę sporządzano rękawice pod­szywane lekkim futrem jagnięcym, popielicami i tanimi futrami, jak królicze i baranie. Rękawiczki noszone do ubioru codziennego były najczęściej z lekko kremowej skóry ze skośnie ściętym wydłu­żeniem. Przy ożywionym ruchu budowlanym w XIII w. rękawic roboczych używali rzemieślnicy pracujący przy budowach, jak np. murarze i kamieniarze.